VRIJDAG 01 JULY 2011

Een redelijk koele motelkamer is toch een stuk beter dan kamperen bij 35graden, want dat was het vannacht aan Lake Mead. Na een douche en ontbijt zijn we richting Las Vegas gereden om te shoppen. Een tussenstop bij het 'Welcome to Fabulous Las Vegas' kon niet ontbreken, aangezien we al voor het 3e jaar daar waren en ik dat nog nooit gezien had. Nu hebben we onszelf, met het bord, vereeuwigd en weet iedereen zeker dat we er geweest zijn. De outletmall was onze volgende bestemming en we hebben ons lekker uitgeleefd. Tassen vol gingen weer mee terug de auto in en we waren heel erg blij met onze nieuwe aankopen! Na 3 uur shoppen hadden we alle winkels wel gezien en zijn we richting motel gereden. Daar troffen we een hele koele kamer aan, wat wel lekker was na een dag met temperaturen van tegen de 40 graden. De kaartjes verwijderd van de nieuw gekochte spullen en alles paste zowaar in de koffer! 's Avonds de Strip op ...

  
 

DONDERDAG 30 JUNE 2011

Verwacht niet dat Amerikanen weten waar je het over hebt als je vertelt dat je uit 'the Netherlands' of 'Holland' komt. Ik heb al eens meegemaakt dat iemand dacht dat 'Dutch' de taal van Noorwegen was, dat het een provincie van Frankrijk was en vandaag kwam papa iemand tegen die onze mond echt deed openvallen. Deze meneer zei met een stalen gezicht: 'Oh, Holland! We know Roger Federer. Yeah, we're tennispeople.' SORRY?! Ik ben blij dat ik er niet naast stond, want ik geloof dat ik in keihard lachen uitgebarsten was!
Hoewel ik hoopte te slapen als het thuis diploma-uitreikingstijd was, weet ik niet helemaal of dat gelukt is. De wind was zo erg vannacht dat we meer dan een paar keer gedacht hebben dat de tent het zou begeven. De zijkanten kwamen naar binnen en klapperden op onze hoofden, de luchtbedden en slaapzakken werden gezandstraald door al het zand dat meegeblazen werd en het tentdoek (waar de haringen inmiddels doorheen geslagen zijn in plaats van ernaast) was enorm aan het klapperen. Volgens mijn persoonlijke natuurwonder genaamd papa zou de atmosfeer 's nachts tot rust moeten komen, alleen dat stukje heb ik afgelopen nacht even gemist. Pas heel vroeg in de ochtend ging de wind eindelijk een beetje liggen en hebben we toch een paar uurtjes kunnen slapen.
Nadat we alles voor de laatste keer, zo bleek later die dag, ingepakt hadden, zijn we de berg weer afgereden en kwamen we middenin de drukte van Las Vegas weer in het dal. Na een kort bezoekje aan Red Rocks SP waar we doorheen gereden zijn en af en toe de auto hebben verlaten voor een uitzichtspunt, zijn we doorgereden naar de Hooverdam. De nieuwe brug hadden we namelijk nog nooit helemaal af gezien en dus ook nog niet overheen gereden: vandaag was de primeur. We hebben zelfs even over de brug gelopen en over het randje gekeken. We houden allebei al niet erg van enorme hoogtes, maar dit sloeg echt alles! De auto's beneden leken wel van speelgoed en de mensen net dwergjes. Eigenlijk zouden we vannacht onze laatste nacht kamperen, maar dat zou aan Lake Mead worden, waar het tegen de 40graden aanloopt, waardoor we liever een kamer met airco wilden. Die hebben we dan ook maar gewoon genomen en het voordeel is dat we nog lekker kunnen douchen ook! Kunnen we morgen lekker de schoon de Strip onveilig maken..

  

 

WOENSDAG 29 JUNE 2011

Voor iedereen die wel eens in Portugal op de weg gereden heeft en dacht dat er daar roekeloos gereden werd: Amerikanen zijn erger. Bij het invoegen op de snelweg bijvoorbeeld doen ze hun oogkleppen op een gooien hun auto, met een snelheid van lik-m'n-vestje, zo op de rijbaan waar jij rijdt. Gevolg zijn onnodige rempartijen en een harmonica-effect waardoor je nep-files krijgt. Je zou denken dat het op drukke wegen erger is dan op rustige wegen, maar het tegendeel is deze vakantie bewezen. Ook vandaag, na eerst de lekkerste nacht in de tent te hebben gehad, konden we weer genieten van dit fenomeen dat ons in eerdere vakanties niet opgevallen was.
Een ritje naar Death Valley stond voor vandaag op het programma. Hoewel het de afgelopen dagen steeds meer opwarmde, hadden we de écht hoge temperaturen nog niet gehad. Ons record stond pas op 95 ºF, wat voor zuid-west-begrippen een lachertje is. Vandaag was dus de kans om daaroverheen te gaan. Ik kan jullie melden, dat is gelukt. We zaten te puffen bij een temperatuur van bijna 108 ºF in onze auto. Aangezien de wegen erg steil waren, werd de airco afgeraden en dus moesten alle ramen open. Een mens is gewoon niet gemaakt voor temperaturen die boven de 43 graden uitkomen, pff! Wandelen hebben we dan ook maar even niet gedaan, dat werd pas weer aangeraden vanaf september/oktober. Wel zijn we naar twee uitzichtspunten gereden: Zabriski Point en Dantes View. Bij beiden was het uitzicht geweldig, alleen werden we bijna van de berg afgeblazen door de keiharde wind. Gezandstraald en al zijn we weer in de auto gestapt en richting camping gereden. Deze had papa uitgezocht speciaal omdat hij zo hoog was: 9000 feet, waardoor het er niet zo warm zou zijn. Hij had gelijk, de temperatuur daalde met meer dan 20 (!) graden en dus konden we een paar extra vesten en broeken aantrekken. 's Avonds werd de wind alleen maar erger en dus hebben we onze tent met alle denkbare haringen en scheerlijnen die we bij ons hadden vastgezet. Om 21u vond niet ik, maar papa het welletjes en zijn we het bed ingekropen.

  

 

DINSDAG 28 JUNE 2011

Terwijl papa het eten aan het verzorgen is, ben ik aan het typen. Van traditionele rollen is deze vakantie zeker geen sprake: we zijn maar met z'n tweeen en we hebben allebei twee handen. Na een nacht die, voor het eerst sinds ik hier ben, zo warm was dat ik zelfs mijn slaapzak een beetje open kon leggen, hebben we alles weer ingepakt en zijn vertrokken richting Bodie. Overigens zijn we echte recordhouders geworden als het gaat om snel de campingplek inrichten en opruimen. Na een redelijke rit door de bergen over hele mooie passen, kwamen we aan bij Bodie, een spookstadje ergens in the middle of nowhere. Daar hebben we even rondgelopen tussen de oude huisjes, auto's en andere pruttel die er stond. Mono Lake was onze volgende bestemming en die hebben we via een offroad-weg weten te bereiken. Het was onze derde keer op diezelfde plek en het water was een flink eind gestegen ten opzichte van de vorige keer. Inmiddels had ik natuurlijk mijn schouders weer verbrand en mocht ik papa's t-shirt aan. Nog een uurtje rijden verder vonden we een camping genaamd Brown's Town. Niet geheel toevallig, want ook dit was de derde keer. In plaats van een staatscamping staan we nu dus op een private camping zonder internet, maar met douche, wc en elektriciteit. Kortom, we vermaken ons prima, ook de laatste dagen!

  

  

MAANDAG 27 JUNE 2011

Na een ochtendje flink uitslapen, tot 9uur maar liefst, zijn we de auto weer ingestapt en naar het mooie weer gereden. Boven San Francisco was het inmiddels weer een beetje dichtgetrokken en dus zijn we richting noord-oosten gereden waar het wel mooi weer was. Op de planning stond Calaveras Big Trees SP en dat was maar een paar uurtjes rijden. Eenmaal daar aangekomen hebben we de tent opgezet en zijn daarna richting het zuidelijk deel van het park gereden om daar een wandeling te maken langs de grootste bomen van het park. Ik vond het eerst een beetje tegenvallen, omdat er sequoia's beloofd waren en er geen één ook maar in de buurt kwam van die in het nationale park. Uiteindelijk kreeg ik toch mijn dikke bomen die ik ook uitgebreid even geknuffeld heb.
Op de camping hadden we nog een flinke bult hout over van de vorige keren hout inslaan en dus heeft papa zich weer uitgeleefd op het vuur. Dit keer hadden we een bonfire als nooit tevoren! Stiekem hebben we ook andere dingen op het vuur gegooid, maar laat dat de rangers niet horen..
De campings hier zijn overigens heel erg mooi. Voor Nederlandse begrippen zijn ze ongetwijfeld primitief, maar met een ruim plekje zonder mensen dichtbij, een wc en douche (weliswaar met motten en langpootmuggen, maar die bijten niet) op loopafstand ben ik al heel tevreden!
Inmiddels zijn we er ook achter dat onze weerstand heel erg goed is, want met alles wat we hier doen, aanraken en in onze mond stoppen, hadden we allang ziek geweest moeten zijn!

 

  

 

ZONDAG 26 JUNE 2011

Na een fijn nachtje in een normaal bed zijn we San Francisco weer ingetrokken in de hoop dat we een parkeerplaats en een stukje strand konden vinden waarop de Golden Gate Bridge te zien waren. Eenmaal in de stad konden we niet doen wat de TomTom (onze grootste vriend van deze vakantie) wilde, omdat de halve stad afgesloten was. Wij dachten dat dat iets te maken had met een autovrij stadscentrum op zondag, maar toen we allerlei mensen in verkleedkleren zagen fietsen schoot het papa ineens te binnen dat het vandaag Gay Pride Parade was. Dat konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan en dus hebben we de auto snel geparkeerd en zijn gaan kijken. Er was een enorme markt met allerlei verschillende soorten kraampjes en in de 'hoofdstraat' stonden rijen mensen langs de weg te wachten tot de parade zou beginnen. Wij hebben ons daar tussengevoegd en hebben het hele spektakel bekeken. Achteraf bleek het de grootste Gay Parade van de wereld te zijn geweest, wat ik me ook wel voor kon stellen. Het begon met een horde motoren, gevolgd door een stoet fietsen en als afsluiter kwamen de voetgangers met af en toe een feestwagen ertussen. Zelfs de politie en brandweer liepen mee! De dag was nog niet afgelopen, want na een broodje te hebben gegeten zijn we richting AT&T Park gereden om naar de Giants te kijken. We hadden redelijk goeie plaatsen en zaten tussen grote fans, waardoor er flink geschreeuwd en geklapt werd. In totaal scoorden de Giants 3 punten en elke keer ging het dak eraf. Die punten waren genoeg voor de overwinning, ook een eerste keer voor ons dat de thuisploeg wint! Het mooiste was nog dat van tevoren werd gezegd dat iedereen gratis worstjes kreeg als er 13 keer een strike-out werd gegooid door de pitcher van de Giants. Wij vonden dat allemaal belachelijk veel en verwachtten niet dat het zou gebeuren. Je raadt het al: het 1 na laatste uitje van de wedstrijd was de 13e strike-out! Ik heb nog nooit mensen zo blij gezien: én de overwinning én gratis worstjes! Kortom, twee geweldige ervaringen!
Na de wedstrijd zijn we via Treasure Island naar het motel gereden, omdat vanaf daar het uitzicht op de stad erg mooi is. Vooral als het donker is en je alle lampjes kunt zien. Ook al was het zondagavond en hadden de kantoren veel minder lampjes aan dan doordeweeks, het was nog steeds een mooi plaatje!

  

 

 

ZATERDAG 25 JUNE 2011

Na een nachtje tent hebben we de boel weer ingepakt en zijn richting beschaving gereden. De weg naar San Francisco was niet erg lang, maar wel mooi. Hoe dichter we bij de stad kwamen, hoe harder de zon ging schijnen tot er op een gegeven moment geen wolkje meer aan de lucht te zien was. Zou ik dan toch de Golden Gate Bridge een keer gaan zien..? Het antwoord kwam vrij snel: mist boven de bergen. Helaas, dachten we allebei. Een hele tour naar een uitzichtpunt gaf ons echter een grote verrassing: hij was te zien! Er was wel mist, maar de Golden Gate Bridge lag er niet helemaal in! Dat was de eerste meevaller van de dag. Daarna zijn we naar de stad zelf gereden en aan het strand ook nog even foto's gemaakt. We kwamen er in het weekend, dus het was best druk op de weg. Het bleek dus nog een hele klus om de stad door te komen! De zon had inmiddels weer zijn intrede gedaan en dus moesten de ramen open, wat het zicht alleen maar verbeterde. De Oakland Baybridge leidde ons uiteindelijk naar ons motel voor de komende twee nachten. Oakland hadden we uitgezocht, omdat volgens papa de A's een wedstrijd hadden 's avonds. Kaartjes waren niet te bestellen, want de wedstrijd bleek pas volgende week.. Balen! Dus de site van de Giants afgestruind of die misschien wél moesten spelen en we hadden mazzel: zondagavond tegen de Cleveland Indians. Kaartjes bestellen via internet ging niet helemaal goed, dus zijn we naar het stadion gereden en hebben daar de kaartjes gekocht. Eenmaal terug in het motel was het ook 20u, dus hebben we verder niet veel meer gedaan.

  

 

VRIJDAG 24 JUNE 2011

De kunst van warm slapen heb ik na bijna 4 weken eindelijk een beetje onder de knie. Dankzij de tips van papa, namelijk je slaapzak van de bovenkant goed dicht te houden, heb ik vannacht eindelijk een beetje kunnen slapen! Nu moet ik erbij zeggen dat het lang niet zo koud meer is als in het noorden, maar een koukleumpje als ik heeft het natuurlijk heel snel koud. Om 6uur zijn we weer opgestaan om het boeltje in te pakken en naar het zuidelijke deel van het park te vertrekken. Via mooie offroad-wegen langs de énorme bomen, niet alleen breed, maar ook nog eens heel erg hoog. Houthakkers zouden hun vingers erbij opvreten als ze deze bomen mocht kappen: bigger, better!
Alle bijzondere exemplaren hadden een naam, bijvoorbeeld corkscrew-tree (kurkentrekker) of big tree. Op het rondje bomen volgde een rondje strand waar we een kudde elks tegenkwamen die rustig aan het grazen waren in de duinen.

 

 Dat kon onze huisfotograaf natuurlijk niet zomaar aan zich voorbij laten gaan en dus werden de herten onderdeel van het geheugenkaartje van zijn camera.
Na een tijdje te hebben gereden door de mooie bossen, kwamen we bij de 'Avenue of The Giants' waar ook hele grote redwoods stonden. Een partijtje boomknuffelen kon natuurlijk niet ontbreken en dus heb ik dat ook even gedaan. Het laatste stukje van de tour ging over highway 1, de snelweg die beroemd is om het stukje langs zee tussen San Fransisco en Los Angeles. Wij hebben het stukje tussen de Redwoods en Fort Bragg gereden en dat was minstens net zo mooi! Na de tank weer volgegoten te hebben (en dat duurt een poosje, we hebben uitgerekend dat er meer dan 100 liter in kan), zijn we naar de dichtstbijzijne camping gereden. Ook daar was alles bijna vol, maar we hebben weer een plekje kunnen bemachtigen. Na ons verbaasd te hebben over de complete uitdragerijen die Amerikanen meenemen en uitstallen als ze gaan kamperen, hebben we ons eigen bescheiden tentje opgezet, de stoeltjes uitgeklapt en papa's wondertouwtje opgehangen (te bewonderen na 3 juli op HvA). 's Avonds heeft papa gespeeld met wat mannen één van de leukste dingen vinden om te doen: vuur. Een fijn kampvuurtje was het resultaat!

 

DONDERDAG 23 JUNE 2011

Waarom een wekker aanschaffen als je een vader hebt?! Vanochtend werd ik wakker gemaakt met het bericht dat we wel naar de Oakland A's konden gaan om baseball te kijken, aangezien dat stukken goedkoper was dan de San Fransisco Giants. Gelukkig was het voor de verandering geen 6u, maar 8u en dus had ik toch allang op moeten staan.
Na een fijne douche en een ontbijtje zijn we in de auto gestapt en, via het strand, naar Redwood National Park gereden. Althans, dat dachten we. Wat bleek is dat het niet één park was, maar allemaal verschillende stateparks met verschillende regels en kampeerplekken. Het was even zoeken, maar uiteindelijk hebben we het goeie park gevonden. Na te hebben gewacht op een boom die over de weg gevallen was en door héle belangrijke rangers werd opgeruimd (met zwaailichten, kettingzagen en ander groot gereedschap aan toe), zijn we naar de eerste de beste camping gereden om daar onze tent neer te planten. Het was overal namelijk heel erg druk, vanwege het begin van de Amerikaanse schoolvakantie, waardoor de campings verderop in het park al vol waren. Na een middagje lekker in de zon te hebben gezeten, zijn we 's avonds voor zonsondergang naar het strand gegaan. Daar waaide je bijna weg, maar papa heeft wel erg mooie foto's gemaakt!

    

 

WOENSDAG 22 JUNE 2011

Weer sliepen we tot half 8 en kan ik stellen dat we uitgeslapen hebben. Nadat we de tent opgeruimd en alle andere ochtendrituelen afgehandeld hadden, zijn we vertrokken richting Tokatee Falls. Ik verwachtte een enorme wandeling, maar zoals al vaker gebleken is: Amerikanen zijn lui. De tocht duurde maar ¼ mijl en was dus een piece of cake. De waterval was er echter niet minder mooi om! We stonden daar helemaal alleen en zijn pas weer gegaan toen er andere mensen aankwamen lopen. We hadden een tocht van 4uur rijden voor de boeg met Bandon als eindbestemming. Hoe dichter we bij de zee kwamen, hoe bewolkter het werd. De zon hebben we dus helaas niet meer in de zee zien zakken.. Wel hebben we gegeten bij het restaurantje naast het motel. Hier is de gewoonte om mensen heel snel hun eten te bezorgen en het ook meteen weg te halen als ze het op hebben. Al met al hebben we er dus wel een halfuurtje gezeten en konden met volle buik weer terug naar het motel. Honkbalgeluiden en typgeluiden vullen de kamer, dus dat is, met de zee als uitzicht vanuit het raam, weer een typische motel-avond!

 

DINSDAG 21 JUNE 2011

Amerikanen en inhalen is toch een waar fenomeen. Zelfs als er niks aankomt van de andere kant én als de streep onderbroken is, zijn ze nog te schijterig om je te passeren! Papa gaat netjes iets op de vluchtstrook rijden, maar die cowboys hier zijn enorme mietjes..
Vanochtend om 6uur was het weer tijd om op te staan en alhoewel de nachten niet meer zo koud zijn als in het noorden, goed slapen in de tent wil bij mij nog niet lukken. Bij papa wel gelukkig: die moet nog de hele dag rijden! Onze eerste stop was bij John Day Painted Hills waar we een paar kleine wandelingetjes hebben gemaakt naar heuvels met vulkanische oorsprong. De kleuren waren erg mooi en de muggen erg vervelend. Daarna hebben we onze reis voortgezet in de richting van Bend, waar we eventjes boodschappen hebben gedaan. Crater Lake National Park was onze eindbestemming van de dag en net toen ik het rijden helemaal zat was, doemde het park voor ons op. De eerste stop besloot ik om mijn lange broek te verruilen voor een korte en mijn wandelschoenen voor teenslippers. Dat was toch een stuk comfortabeler met die hitte! De weg vervolgde zich richting berg en hoe verder we omhoog gingen, hoe kouder het werd. Ineens waren we omringd door meters sneeuw en heb ik me maar snel weer omgekleed. We wilden graag in het park kamperen, maar de campings waren nog niet sneeuw-vrij, dus dat feestje ging niet door. Wel zijn we even naar boven gereden om de krater in te kijken: WAUW! Echt heel erg mooi! Hoewel we boven in de sneeuw stonden, was het heerlijk warm, waardoor we er een hele poos hebben staan kijken. En we waren zeker niet de enige! Naast het gebruikelijke blik met oudjes dat was opengetrokken, stonden er dit keer ook vier Thaise mannen in oranje gewaden. Dat was natuurlijk een geweldig contrast qua kleuren op de foto, dus papa heeft ze daarvoor ook flink mis-/gebruikt!
Toen de rolletjes volgeschoten en alle sneeuwballen gegooid waren, zijn we naar de volgende camping op de kaart gereden. Daar hebben we de tent opgezet naast een beekje, waardoor we de hele nacht een gezellig geluidje van de waterstroom op de achtergrond hadden. Een fijn kampvuurtje sloot de dag goed af!

  

  

 

MAANDAG 20 JUNE 2011

Rond een uur of 8 schrokken we allebei wakker: we hadden uitgeslapen! Na een snelle douche hebben we even ontbeten en met goeie hoop de gordijnen opengedaan. Er was inderdaad al iets meer zon, maar ook nog steeds wolken. Rondom Mount Rainier was het ook bewolkt en omdat we het meer dan zat waren, zijn we keihard doorgereden. Niet erg slim, want hoe verder we kwamen, hoe zonniger het werd tot er op een gegeven moment geen wolk meer aan de lucht zat. Een vluchtige blik in de achteruitkijkspiegel gaf ons uitzicht op, je raadt het al, Mount Rainier.. Nog erger was toen we naar rechts keken: Mount Saint Helens was ook helemaal helder. Waren we toch te snel geweest! Na even peinzen zijn we omgedraaid om vervolgens terug te rijden naar Rainier. Alleen, hoe verder we terug reden, hoe dichter de bewolking werd. Halverwege was papa het zat en zijn we wéér omgedraaid. Geen vulkaan van dichtbij voor ons dus!
Gelukkig was het weer dus helemaal opgeklaard en werd het zelfs zo warm dat de extra truien uit konden. Daar hebben we dus ook dankbaar gebruik van gemaakt. De rest van de dag was vooral rijden, wat het fijnste is met een lekkere beker warme chocolademelk of koffie van het pompstation. 's Avonds was het vinden van een camping nog een hele klus. Ik geloof dat we wel 2 uur bezig zijn geweest met zoeken en net toen we de zoektocht opgegeven hadden, werden we door een ouder echtpaar gewezen op een camping in een forest. Daar hebben we de nacht doorgebracht: helemaal alleen! De camping had ook, buiten een pittoilet, geen faciliteiten, maar voor een baanbrekende prijs van $0 kun je ook niet veel verwachten..

  

 

ZONDAG 19 JUNE 2011

In de hoop dat de wolken op magische wijze opgetrokken zouden zijn, opende ik vanochtend de gordijnen. Helaas.. Ze hingen er nog net zo bij als gisteren! The Weather Channel gaan we persoonlijk aanklagen, want ook de beloofde zon in de middag hebben we niet gezien. Hoewel de wolken erg laag hingen, zijn we toch bij Mount Saint Helens naar boven gereden in de hoop dat het boven beter zou zijn. Na een paar informatieve filmpjes bij het visitorcentre hebben we het opgegeven en zijn weer naar beneden gereden. We hebben nu weer een motel en dit is onze laatste nacht dat we wachten op mooier weer. Hopelijk gaan we morgen wel vulkanen zien, want we zijn allebei helemaal klaar met het wachten. De voorspelde zon komt nu dus hopelijk wel uit!
Verder hebben we bij het motel zoeken nog even afgedingd en $20 van de prijs afgehaald. Betekend dus dat we al die andere keren veel teveel betaald hebben.. Nu zitten we dus in een matig kamertje, maar slapen kun je overal!

 

ZATERDAG 18 JUNE 2011

Als het buiten slecht weer is, dan slaap ik 's nachts altijd beter. Tenminste, als ik onder een dak lig en droog blijf. Vannacht was dus de perfecte nacht om eens lekker lang te slapen en dat heb ik dan ook gedaan. Helaas regende het 's ochtends nog steeds en is het de rest van de dag niet meer opgehouden. Na ons rustig te hebben klaargemaakt zijn we in de auto gestapt en naar de volgende bestemming gereden. Een kleine stop bij een outletmall mocht niet ontbreken. We stonden versteld van de lage prijzen die ze hier voor kleding betalen. Gelukkig maar, nu kan de complete kledingkast gere-styled worden! Met een paar nieuwe broeken op zak zijn we doorgereden naar Morton, waar we nu in een motel zitten. Helaas is het weer erg slecht en zijn er vandaag helemaal geen foto's gemaakt of spannende dingen gebeurd, dus dit is alles voor vandaag. Hopelijk kunnen we morgen de bergen in ieder geval een beetje zien: nu is het zo mistig dat de overkant van de weg al bijna niet te zien is!

 

VRIJDAG 17 JUNE 2011

Vannacht was het weer erg koud, hoewel het niet vroor, waardoor we om 5u alweer klaarwakker waren. Het mooie aan kamperen is dat, als je wakker bent en het is licht, je niet makkelijker weer in slaapt, maar gewoon meteen opstaat. We konden dus al vroeg de boel inpakken en de rest van het park gaan bekijken. De eerste stop was bij het Ho Rain Forest waar bomen staan van zo'n 80-100 feet compleet bedekt met mossen. Die hangen ook in slierten aan de takken wat een heel spooky gevoel geeft. Een kleine wandeling later kwamen we bij de parkeerplaats aan waar een kudde elks netjes op onze auto had gepast. 

 

De volgende stop was bij Ruby Beach die iets meer zandstrand had dan het strand waar we gisteren geweest waren. Overal groeien de bomen hier tot bijna op het strand en ook spoelen er veel stammen aan die over de hele breedte van de kust het strand bedekken. Handig voor mij: als papa aan het fotograferen is, maak ik het mezelf gemakkelijk op een aangespoelde boomstronk! Na een tijdje werd het vloed en zijn we in de auto gestapt om zo dicht mogelijk bij Mount Rainier te komen. Het autorijden ben ik nu wel een beetje zat, dus een paar uur per dag vind ik wel genoeg. Het laatste dorp voor het park was Enumclaw waar we in een motel overnachten, zoals je ziet met internet. De vulkaan -want dat is Mount Rainier- hebben we onderweg hiernaartoe ook al gezien, wat een apparaat! Hij is zo'n 4400 meter hoog en omdat er geen andere hoge bergen omheen staan is hij erg opvallend. We schrokken ons allebei een ongeluk toen hij ineens voor ons boven de bomen uittorende! Hopelijk is er morgen ook nog wat van te zien, want er is voor komend weekend slecht weer voorspeld..

 

DONDERDAG 16 JUNE 2011

GESLAAGD! Wat een opluchting zeg! Na een slechte nacht van de spanning belde mama vanochtend met het goeie nieuws dat ik mijn Ludgercollege-carrière erop heb zitten. Hartstikke blij natuurlijk en dus kon de rest van de dag niet meer stuk. Bovendien was het weer goed en het ritje naar Seattle niet al te lang meer, dus na het ontbijt zijn we in onze aso-bak gestapt en naar de ferry gereden. Ferries zijn toch wel erg leuk! Ook al stonden we maar een kleine 20 minuten op de boot: we hebben ons goed vermaakt met het uitzicht op de stad en het eiland waar we heenvaarden. Jammer was wel dat de bewolking inmiddels zijn intrede had gedaan, waardoor er niks te zien was van Mount Rainier. Seattle opzich is een geweldige stad, ik kan wel begrijpen waarom dit het beste deel van de wereld is om in te wonen!
De bestemming voor vandaag was Olympic National Park waar we zouden gaan kamperen op een camping vlakbij de zee. De rit er naartoe was nog een hele tour, aangezien de afstanden in Amerika iets groter zijn dan je op de kaart schat. Bovendien hing er een hele vieze geur in de auto die volgens papa kwam van de combinatie bos en zee. Ik vond het meer ruiken naar de vieze, dikke plakken chemische worst die ze hier ook wel salami noemen. Eenmaal aangekomen op de camping bleek dat er in de buitenlucht geen grijntje te ruiken was van wat wij in de auto roken, wat betekende dat het van binnenuit kwam. Na een hele zoektocht vond papa de boosdoener: een flesje slasaus met basilicum. Niet zo één die in Nederland ook te koop is, maar één die ontzettend smerig geurt! De hele voedselbak zat onder, dus die is gewassen en compleet gere-organiseerd. Gelukkig ging de vieze geur daardoor weg en konden we, na een gesprekje met de IJslandse overbuurman, de zonsondergang bekijken op Rialto Beach. Voor wie denkt dat papa de enige mafkees is die z'n camera overal heensleept, helaas: er stonden daar kuddes fotografen om een glimpje op te vangen van de zon. Het was ook wel erg mooi om te zien!

  

 

WOENSDAG 15 JUNE 2011

Op naar Seattle! Met de juiste instelling en een mooi ingepakte auto gingen we op weg naar de kust en, hopelijk, het mooie weer. We waren nog geen 100meter van de camping of we stuitten al op een kudde herten die de rivier aan het oversteken was. Ik was druk bezig met ons pak crackers dat niet open wilde, dus was het ook dit keer weer papa die de herten als eerste zag. Er stonden 4 herten aan de ene kant van de rivier, terwijl het grootste deel van de kudde nog over moest steken. Een klein jonkie waagde de sprong, maar de stroming was te sterk, waardoor hij wegstroomde. Angstkreten van zowel het jong als van de oudere herten: het was echt een heel spektakel. Gelukkig heeft het hertje zich naar de overkant weten te laten drijven en kon zo bij zijn moeder komen. Na een tijdje werd het heel erg koud en zijn we doorgereden. We zijn erg benieuwd of de rest het ook gehaald heeft. Misschien hebben ze, toen wij weg waren, de brug ontdekt die naast hen lag.

  

  
De rest van de weg hebben we niet erg veel kunnen zien, want de regen kwam met bakken uit de lucht. Af en toe een kopje koffie/chocolademelk/thee bij het tankstation hield ons de hele dag wakker. Rond een uur of vijf kwamen we aan in Ellensburg waar we een motel geboekt hebben en onze boodschapjes gedaan hebben. Een maaltijd bij de MC-Donalds was het laatste 'actieve' wat we gedaan hebben vandaag. Nu liggen we op bed in het motel, in spanning voor de examenuitslag van morgen!

 
 

DINSDAG 14 JUNE 2011

Vannacht weer heerlijk geslapen, dus goed uitgerust konden we op pad. Het uitzicht uit het raam was veelbelovend: op de berg tegenover ons scheen de zon en er waren geen wolken te zien. Om naar het wchokje te lopen, moest je naar buiten, dus liep ik vrolijk de deur uit en wierp een blik naar links: een en al mist en wolken boven de bergen.. Daar ging m'n goede humeur! Papa was al veel eerder wakker en kampte al 2 uur met hetzelfde humeur. We hebben nog maar weer filmpjes gekeken tot het 11uur was en we toch echt wat wilden gaan doen: bij ons buiten scheen immers keihard de zon!
De eerste weg die ons het park in leidde bracht ons bij wolken, mist en regen, waardoor we snel omgedraaid zijn en verder zijn gereden. Dat was namelijk niet echt humeurbevorderend! De volgende weg leidde ons naar de grens met Canada (die helaas zo streng gecontroleerd werd dat wij er met onze huurauto maar niet eens geprobeerd hebben erdoor te komen!) en naar een berg die waarempel níet in de wolken zat! Gelukkig maar, want deze is waarschijnlijk ook één van de mooiste die er in het park te vinden is! Op alle mogelijke manieren is hij door papa gefotografeerd, dus er zit vast een mooie pose tussen. Na ons uitstapje hebben we even boodschapjes gedaan bij de plaatselijke supermarkt en daarna zijn we weer teruggegaan naar de camping. We hebben uitzicht op de bergen en kunnen zien of de wolken wegtrekken. Op het moment dat we dachten dat het helder was, zijn we in de auto gestapt en hebben we een deel van de 'going-to-the-sun-road' gereden. Beetje ironisch: er was namelijk geen zon te zien vanwege de wolken én de halve weg moest nog sneeuwvrij gemaakt worden, waardoor je er niet eens overheen kon rijden. Na een stop voor een uitzichtsfoto, keek papa in zn achteruitkijkspiegel en riep keihard: 'BEER!'. En ja hoor, daar stond onze eerste, echte en wilde blackbear op de weg. De auto omgedraaid en naar hem toegereden. Hij was inmiddels in de bosjes gras gaan eten (beren zijn voor 85% vegetarier), dus we konden hem nog best goed zien. Een paar foto's later hebben we plaatsgemaakt voor de rij auto's die zich achter ons verzameld had en zijn we doorgereden. Daar zagen we een regenboog over het meer hangen: een erg mooi gezicht. Op de weg terug zagen we nóg een beer en papa dacht dat het wel veilig genoeg was om uit de auto te gaan. Ik bleef in de auto en heb m'n nagels afgebeten: als die beer het ineens op een lopen had gezet, dan hadden we een probleem gehad! Gelukkig is er niks gebeurd en heeft papa nu een paar foto's kunnen maken waar de beer ook daadwerkelijk in de camera kijkt.
's Avonds lekker een boek gelezen en op tijd naar bed, omdat we morgen een lange rij-dag voor de boeg hebben!

  

  

MAANDAG 13 JUNE 2011

Een doorgetrokken streep, de vrees van alle Amerikanen, zo bleek ook vandaag maar weer. Veel wegen, inclusief highways, zijn hier tweebaans, waardoor je niet altijd even makkelijk in kunt halen. Vaak ligt er, wanneer er even geen auto van de andere kant aankomt, een doorgetrokken streep, waardoor inhalen alsnog niet kan. Voor Amerikanen is dit lijntje echter iets als een ravijn: wie over het randje van het lijntje komt, zal daarvan ernstige consequenties ondervinden. Dit betekent dus ook dat wanneer er een auto met pech iets met de zijkant op de weg staat en er geen ruimte is om in te halen zonder de streep te overschrijden, de gemiddelde Amerikaan zijn auto stil zet achter de auto met pech. Of nog erger: als de auto voor hen langzamer rijdt en iets naar rechts gaat, zodat men in kan halen, zal dat niet gebeuren, want -daar is ie weer- de streep is doorgetrokken! Op een lange rij-dag als vandaag is het erg vervelend als dit soort dingen aan de lopende band gebeuren..
Gelukkig was de weg naar Glacier erg mooi en was het weer, in ieder geval waar wij reden, zonnig. De toppen van de bergen waren onzichtbaar door de dikke laag bewolking die er hing. Naarmate we dichterbij Glacier kwamen, werd het weer ook slechter. Dit betekende dat we eigenlijk niks zagen vanwege mist (zo'n beetje het vervelendste weer dat er is op vakantie) en dus maar snel naar onze kabin gegaan zijn. Echt luxe is hij niet: er staan een anderhalfpersoonsbed en een stapelbed, de verdeling hiervan hoef ik denk ik niet te vertellen, en er is een kacheltje om het lekker warm te maken. Dat laatste is ook wel nodig, want hoewel het lijkt alsof het minder koud is dan in Yellowstone, dat is het zeker niet!
Na 2 weken niet gewassen te hebben, leek het ons tijd om dit maar eens te gaan doen. Op de camping is een laundry en dus hebben papa en ik ons bekommert om het schoon worden van het kleine beetje was dat we inmiddels verzameld hadden. Geen flauw benul van hoeveel wasmiddel er in de wasmachine moest (laat staan welk wasmiddel we moesten hebben, daar hadden we onze koppen al eerder in de supermarkt over gebroken) hebben we een paar scheppen er ingegooid. Het was na een klein halfuurtje al zowaar schoon! De droger was een nóg grotere uitdaging: ik geloof dat we die wel 4 keer opnieuw aan hebben gezet, omdat de kleren nog niet droog waren. Uiteindelijk is het gelukt om het kleine beetje was weer schoon in de koffer te kunnen stoppen!
Daarna hebben we onze tijd verdaan met boeken lezen, foto's bewerken (want internet is er alleen als je heel dicht bij het hoofdgebouw bent, en laten wij dat nou net niet zijn..) en films gekeken tot het tijd was om te gaan slapen.

 

ZONDAG 12 JUNE 2011

Na een heerlijke nacht, voor het eerst sinds tijden, hebben we de auto gepakt en zijn naar de beren gereden. Op het moment dat wij daar waren, verbleven Jake en Maggie (beiden 5 jaar oud) in het buitenverblijf. Wat een enorme beesten zeg! En dan waren dit eigenlijk nog maar jonkies.. Papa heeft weer even met zijn camera kunnen spelen en een paar leuke foto's kunnen maken. De verzorgster pakte wat snacks voor de beren (een paar appels en wat kersen) en op het moment dat de kist openging, gingen ook de neuzen van Jake en Maggie de lucht in. Die kunnen tot wel 2 mijl ver geuren ruiken! Na een tijdje begonnen we het koud te krijgen en zijn we weer in de auto gestopt en richting noorden gereden. Onze grote vriend genaamd TomTom bracht ons via mooie wegen naar Choteau, dichtbij Glacier NP. Daar kregen we een mooie, grote kamer waar we even lekker op bed gelegen hebben en televisie gekeken hebben. Ook was er een zwembad en ik kon het niet laten om even baantjes te gaan trekken: dat viel me niks tegen van mezelf! Morgen gaan we écht naar Glacier waar ik heel veel zin in heb. Hopelijk is het weer zo goed als dat ze voorspellen..

    

ZATERDAG 11 JUNE 2011

Inburgeren in de Amerikaanse cultuur is vrij simpel: je eet elke dag fastfood, rijdt overal met de auto heen én je douchet zo'n 3 keer langer dan je gewend bent in Nederland. Het gedeelte fastfood slaan wij liever over, op af en toe een Jack in the Box na, maar de andere 2 punten zijn we toch al verdraaid goed in geworden. De douche is 's ochtends om 5uur na een koude nacht het lekkerst, aangezien je dan goed wakker en warm moet worden. En hoe kom je nu beter van je tent naar de douches dan met de auto?! Het enige wat we nog extreem verkeerd doen is het kamperen in een tentje. Echte Amerikanen gaan óf met de camper óf maken van hun plekje een complete uitdragerij met een enorme tent en een stuk of 4 koelboxen vol met eten. Misschien dat we toch maar beter in Nederland kunnen blijven wonen..
Na het ontbijt zijn we richting Yellowstone gegaan en dit keer maakten we het zuidelijke rondje langs Old Faithful. Dat is de meest toeristische attractie van het park, dus vandaar dat we daar om 7uur al waren. Ook een trekje van de gemiddelde Amerikaan: die slapen het liefst uit en gaan 's middags pas op pad. We waren net een rondje aan het wandelen toen een ranger ons wees op de Riverside Geyser die op uitbarsten stond. Daar zijn we dus snel heengelopen en drie kwartier later spoot hij water zo'n 60 feet de lucht in. Precies op dat moment begon het echter ook te regenen en dus ben ik onder een boom gaan schuilen, terwijl papa een paar foto's maken. Toen het ook ging hagelen, kwam papa echter ook maar even bij mij staan. De Morning Glory-pool een eindje verderop was bijna niet te zien door de stoom die van het water afkwam, doordat het zo koud was. De regen ging vrolijk door en dus waren we aan het eind van het rondje zeiknat en verkleumd, waardoor een warm kopje thee/koffie er prima in ging. Het rondje hebben we daarna afgereden, maar de grootste dingen hadden we al wel gezien. Er waren ook niet veel beesten, die zitten waarschijnlijk toch liever in het noordelijke deel van het park. Rond een uur of half 5 kwamen we weer op de camping waar bleek dat onze tent zo modderig en nat was geworden, dat we er liever niet meer wilden slapen. We hebben dan ook onze spullen gepakt en zijn naar Bozeman, Montana gereden waar we nu, lekker warm, in een motel zitten. Morgen gaan we eindelijk onze beren zien! Weliswaar in een sanctuary, maar toch..

 
  
  

VRIJDAG 10 JUNE 2011

Zoals voorspeld, zelfs 6lagen truien en 3paar sokken was niet genoeg om het warm te krijgen vannacht. Ook papa had het heel erg koud en dat zegt ook wel wat! Om een uur of half6 maar opgestaan en lekkere, warme douche genomen. Dat hielp enorm om een beetje op te warmen, dus dat gaan we vanavond en morgenochtend maar gewoon weer doen! Nadat we ontbeten hadden, zijn we in de auto gestapt om het noordelijke rondje door Yellowstone te rijden. De wilde beesten komen 's ochtends vroeg het dichtst bij de weg en dus hadden we een hoop om naar te kijken. Zo hebben we onder meer vechtende bizons gezien, mannetjes-elks met mooie geweien en een carcas van een elk die net een halfuur daarvoor door een horde wolven was gedood. Helemaal aan het einde van de tocht kwamen we een koppel bold-eagles tegen die op een boomstam in het meer zaten. Al met al dus een geweldig park, en niet alleen qua dieren, ook het natuurschoon was echt indrukwekkend. We begonnen op de rand van de plek waar ze van schatten dat daar vroeger de caldera heeft gezeten en waar we dus geisers konden zien. Het eerste rondje wat we hebben gelopen liep langs een aantal van deze kokende en soms ook spuwende gaten in de grond. Het ruikt heel erg naar zwavel, net alsof je vuurwerk hebt afgestoken! De weg vervolgde zich door het gedeelde waar de caldera waarschijnlijk niet heeft gezeten, maar waar een hele hoop andere dingen te zien waren waar ik me over verwonderde. Zo was er een stuk weg waar nog zo'n 4 meter sneeuw aan de zijkanten te zien was of een enorme waterval die de Yellowstone-Canyon in stroomde. Een absolute aanrader voor iedereen die nog van plan was Amerika met een bezoekje te vereren!

  

 

DONDERDAG 09 JUNE 2011

Mag ik U voorstellen aan de pittoilet? Te vinden op elke willekeurige parkeerplaats aan de highway, besmeurt met modder, een verkwikkende geur uit de al even schone plasbak en mijn favoriete plek. Ik heb dan ook het geluk dat, altijd als ik naar de wc moet, er een huisje met een schoorsteentje langs de weg zit. Weet meteen hoe laat het is en kan al bijna niet wachten tot ik de deur open mag doen. Om nog maar niet te spreken van de dingen die ik áchter de deur vindt. Zo was mijn eerste aanvaring met de pittoilet op een parkeerplaats in California waar een lizzard met flink overgewicht me aan het opwachten was. Een enorme gil en het besluit om het dan maar op te houden. Het volgende toilet had een eekhoorntje en zo heeft elk pittoilet zijn eigenaardigheden. Als het er niet zo verfrissend had geroken, had ik dit fenomeen graag met jullie willen delen, maar nu houd ik het liever voor mezelf. Op onze hotelkamer vannacht was een wc die een raket deed opstijgen als je hem doortrok, dus al een stuk comfortabeler. Echter hebben we allebei niet heel best geslapen.
's Ochtends rond 5uur, toen ik net weer ingedommeld was, maakte papa mij wakker. Tegen alle weersvoorspellingen in bleek het redelijk helder te zijn buiten. We zijn dus snel opgestaan en in de auto naar Grand Teton gereden. Daar stonden hordes fotografen ons al op te wachten voor de perfecte foto. Papa voelde zich hier als een vis in het water en is ertussen gaan staan om mooie foto's te maken. Als échte toeristen liepen wij in korte broek en een dun vestje, maar het had 's nachts gevroren, dus dat was niet het meest slimme idee. 

  

Om half9 waren we weer terug in het hotel en hebben we in bed even lekker thee en koffie gedronken om een beetje op te warmen. Toen we vervolgens om een uur of 11 uit gingen checken, was het inderdaad aan het regenen en hadden we er dus goed aan gedaan om zo vroeg op te staan.
Al een paar dagen brandde er op het dashboard een lampje dat de motorolie van de auto vervangen moest worden, alsof we nog niet genoeg te doen hadden gehad met dat ding! In de garage hebben we de olie laten verwisselen en nu kan hij weer een tijdje verder. 's Middags zijn we door Grand Teton gereden en was het weer inmiddels redelijk opgeklaard, waardoor we ook een korte wandeling langs een meer gemaakt hebben. Wat onze dierentuin betreft, naast de dieren die we al hadden gezien, kunnen nu ook de coyote, moose, elk, bizon (ook wel buffalo), muggen, kevers, torren en motten toegevoegd worden. In een noodvaart zijn we naar West-Yellowstone gereden, omdat we 's avonds de tent nog op moesten zetten en het een flink eind rijden was. Een stuk van het park hebben we al gezien en dat beloofd veel goeds voor morgen! Het is alleen heel erg koud hier, zeg, rond het vriespunt, dus daar zullen we vannacht nog goed last van krijgen..

 

WOENSDAG 08 JUNE 2011

Van een heerlijk zonnetje met nauwelijks een wolkje aan de lucht gingen we vandaag naar een heerlijk bewolkt luchtje met nauwelijks een streepje zon en zelfs flinke buien. Voordat we in Jackson WY aankwamen, moest er nog een heel eind gereden worden. De wegen in dit stuk van Amerika lopen vooral over de bergen heen, aangezien tunnels veel te duur zijn. Alleen treinen hebben dat voorrecht, aangezien zij, met hun 100 wagons of meer, de bergen niet overkomen. Al met al leverde dat ons geweldige uitzichten op met veel hoogvlaktes en hoge bergen met sneeuw. De bergen hier zijn net zo hoog en soms zelfs hoger dan die in de Alpen, maar omdat er een heleboel zogenaamde 'ranges' zijn, valt dat niet zo op!
Onderweg hebben we kunnen genieten van een halve dierentuin. Naast de gebruikelijke schapen, koeien, eekhoorntjes en vogeltjes hebben we vandaag ook herten, pronghorns (ik weet niet wat de Nederlandse naam voor deze beesten is) en zelfs twee prairiedogs (een hele grote marmot) gezien.
Ook moet ik even vermelden dat papa echt niet de beste is in knikkebollen: ik geloof dat ik deze eerste plaats met glans over kan nemen. Helaas kan ik niet zien hoe goed ik ben, maar volgens papa is dit 1 van mijn nieuwe specialiteiten.
We zitten nu in een Motel 6 en hebben net een wereldmaal achter de kiezen: sla met komkommer, tomaat, olijven en gemarineerde champignons. Wat het weer betreft blijven we duimen voor zo min mogelijk regen, want als het hier regent, komt het met bakken uit de lucht. Het weerbericht voor de komende dagen is niet al te best, maar met een beetje geluk kunnen we de buien ontwijken. Vanaf morgen logeren we drie nachten op een KOA-camping waar gelukkig wel douches, water en elektriciteit zijn, maar of we er internet hebben is nog steeds niet zeker.

 

 

DINSDAG 07 JUNE 2011

Papa presteert het altijd om als eerste op te staan zonder mij wakker te maken. Hij is rond een uur of 5 op, terwijl ik altijd pas om 6 uur de tent uit kom sukkelen. Ik heb er thuis nooit last van, maar ik zie er verfrommeld uit als ik opsta na een nachtje tent! Ter voorbereiding had ik me warm aangekleed: een dikke sweater, trainingsbroek en sokken. Het was vannacht echter niet zo koud als de vorige nachten, maar een koukleum als ik had geen last van een te warme nacht. Ik heb dan ook heerlijk geslapen! Papa iets minder, dus hopelijk slaapt hij vannacht iets beter.
Nadat we de tent afgebroken hadden, zijn we meteen richting Little Egypt gereden. Nog een hele klus om die te vinden, want hij staat nergens aangegeven en papa's GPS laat het nog regelmatig afweten door een verkeerde invoering van de coordinaten. Uiteindelijk hebben we het gevonden, na nog niet eens zo gek ver te zijn omgereden, en het leek wel een beetje op Goblin Valley. Leuke rotsjes die door erosie afgeschaaft waren en op elkaar bleven staan. Daarna zijn we de weg overgestoken en offroad naar Arscenic Arch gereden: wat een weg.. Vergeleken bij dit was Titus Canyon een lachertje! Gelukkig heeft de auto het overleefd en hebben we de arch kunnen vinden. Dit na een hoop chagerijnigheid vanwege de ongelooflijk effectieve GPS (ik word zo gek van dat ding). Inmiddels hadden we wel een beetje trek in vers brood, dus zijn we naar Randy gereden. Het brood is nog net zo lekker als vroeger en hij heeft zelfs geitenkaas gemaakt! Dat konden we natuurlijk niet laten liggen en dus zit die nu ook in onze koelbox. Papa heeft hem geproefd en vond hem erg lekker, dus ik ben benieuwd! 

  

  

Factory Mesa stond als volgende op het programma en, niet zeggen tegen Alamo, ik heb ook een stukje gereden in onze aso-bak. Op de doorgaande weg moest ik echter het stuur weer overgeven en zijn we in één streep doorgereden naar Vernal. Na een aantal keren vergeefs geprobeerd een kamer te krijgen hebben we nu toch een kamer in iets wat leek op een shabby motelletje, maar dat helemaal niet blijkt te zijn. Toch ga ik liever niet alleen naar buiten, dus mag papa de wandelingetjes naar auto maken als we nog iets nodig hebben.
Vernal zul je niet terugvinden op de planning en dat kan kloppen: we hebben besloten om in één keer door te rijden naar het noorden. Dat komt mede dankzij het gedoe met de auto waardoor we weer terugmoesten naar LA, maar ook omdat ik het eigenlijk in het zuiden allemaal wel een keer gezien had en nieuwe dingen wilde zien. Papa zei daarop dat hij dan het liefst meteen naar het noorden zou willen en dus doen we dat nu! Dat betekent dat we morgen nog in een motel met internet zitten en daarna zitten we op een KOA in West-Yellowstone waar het nog maar de vraag is of we WiFi hebben. To be continued..

 

MAANDAG 06 JUNE 2011

Het koelt hier 's nachts ongelooflijk af en dat merk je vooral als je in een tent ligt. Met alleen een pyjama in de slaapzak word ik wakker van de kou, dus dan kan ik weer naar buiten om sokken te pakken en hopen dat ik daarna weer in slaap val. Gelukkig snurkt papa niet al teveel, dus daar ligt het slaapgebrek niet aan! 's Ochtends even lekker gedouched en daarna op weg naar Cedar Breaks. Die weg was alleen afgesloten vanwege de vele sneeuw die er gevallen is, dus moesten we de hele berg over. Onderweg zagen we bomen die omgeknakt waren en sneeuw die nog niet gesmolten was. Inmiddels was het een stuk kouder (46°F) en waaide het ook nog eens hartstikke hard, dus al met al was het geen pretje om buiten te komen. Gelukkig was het binnen ook niet verkeerd en het uitzicht geweldig.

  

 Bryce Canyon was het volgende punt op de route en een stuk warmer! We hebben maar even gekeken, omdat we nog een lange route voor de boeg hadden, maar dat maakte het er niet minder mooi op. Het is sowieso één van mijn favoriete parken, maar omdat het gedeelte waar je écht de mooie rotsen ziet heel klein is, hebben we daar alle wandelingen al gedaan en viel er niet veel nieuws te bekijken. Na het park uitgereden te zijn, kreeg ik bijna een hartaanval: papa stelde voor om een broodje te halen bij de Subway, PAPA! Daar zei ik natuurlijk geen 'nee' tegen en dus hebben we lekker even gelunched. Daarna hebben we nog zo'n 4 uur moeten rijden naar Capitol Reef waar we 's nachts op Fruita gingen kamperen. Tijdens het tent opzetten waaide hij bijna weg, dus ik had er eigenlijk al helemaal geen zin meer in. Zaten er ook een paar plaatsen verderop nog Tokkies, dus was m'n nachtmerrie weer compleet! Nadat we de tent opgezet hadden, hebben we nog even een wandeling gemaakt naar Hickman Natural Bridge. Voor de kenners onder ons: dat is een arch. ;-) Hij duurde maar 2 mijl en ging van rots naar rots, dus ik kon me lekker uitleven.
's Avonds was het papa's beurt om zich uit te leven en wel op de bbq! Ik heb me over de salade en komkommers gefermd en al met al hadden we een lekkere maaltijd. 's Avonds nog een paar potjes yahtzee. Het staat nu 4-4 met 1 gelijkspel (geloof het of niet: 207 tegen 207).

 

ZONDAG 05 JUNE 2011

De lucht zag er, toen we vanochtend opstonden, onheilspellend donker uit. We waren allebei bang dat we misschien onze eerste regen zouden krijgen, maar gelukkig, richting Dead Valley betekende ook richting zon. Een stukje rijden en er was geen wolkje meer te bekennen! Inmiddels hebben we uitgevonden dat in de auto een USB-aansluiting zit, waardoor je rechtstreeks je iPod op de radio aan kunt sluiten. Heerlijk naar John Mayer luisteren tijdens het rijden. In Dead Valley zijn we eerst off road naar Charcole Killns gereden. Dat zijn stenen ovens waar ze vroeger houtskool maakten en erg mooi! Daarna zijn we naar het officiele park gereden, waar de ranger ons vertelde dat het met 94°F er koud was voor de tijd van het jaar (wij vonden het al warm zat!), en hebben we naar de sand dunes gekeken. Daarna begon ons eerste échte offroad-avontuur: Titus Canyon. Er zaten stukken bij dat ik me echt vastklampte aan de leuning, maar papa heeft ons er goed doorheen gereden. En dat zonder 4x4! Erg gaaf was het laatste stukje, waar je met de auto door de canyon heen reed en de rotswanden zo dichtbij waren dat je er nog maar net doorheen kon.

  


Cathedral Gorge was het volgende en laatste punt op de route. We moesten heel hard door rijden om dat voor zonsondergang (hier rond een uur of 8) te halen, aangezien we de tent nog op moesten zetten. We hebben het net gered en door onze ervarenheid met de tent, konden we hem snel genoeg opzetten. Luxueus als de campings in de stateparks van Nevada zijn, had deze ook weer een douche. Toch lekker als je je voorbereid hebt op 3 dagen niet douchen! 's Avonds hebben we nog even sterren gekeken, onwaarschijnlijk veel en heel indrukwekkend!

 
 

ZATERDAG 04 JUNE 2011

Na het gedoe met de auto, zijn we meteen dezelfde ochtend LA uitgereden en vertrokken richting Dead Valley. Best handig, zo'n goed voorbereide papa! We hebben nu besloten dat we morgen naar Dead Valley gaan en daar rond gaan rijden, misschien wat gaan wandelen, en dan via de extraterrestrial highway (langs area 51, waar het Amerikaanse leger supergeheime oefeningen houdt en langs het gebied dat Chris Zeegers al heeft laten zien als één waar aliens schijnen te komen) naar Catherdral Gorge om daar te kamperen. Een hele reis, maar een hele goeie oplossing om de verloren dagen in te halen! De reis naar het motel waar we nu in zitten was zwaar: papa en ik waren allebei erg moe van het overslaan van een nacht, dus we waren blij dat we eindelijk in Ridgecrest aankwamen. Daar hebben we even boodschapjes gedaan, altijd leuk hier, en de rest van de middag op de motelkamer doorgebracht. Hopelijk slapen we vannacht goed en merken we morgen niks meer van de verloren uurtjes!

 

VRIJDAG 03 JUNE 2011

Na een nacht waarin het zo koud was dat we er slecht van geslapen hadden, werden we om 6uur wakker. Even rustig aan een kopje thee en koffie gedronken en wat gegeten. De bus vertrok om half 8 en het viel me op dat het niet druk was in het park zelf. Die Amerikanen houden overduidelijk van uitslapen! De wandeling die wij gingen lopen begon bij Weeping Rock en van het begin af aan ging hij steil omhoog. Het eerste gedeelte waren haarspeltbochten in de schaduw, maar daarna kwamen we aan de andere kant van de berg waar de zon volop scheen. In totaal was het 4 mijl (zo'n 6.4km) lopen naar Observation Point en ik was blij dat ik er was. Geweldig uitzicht over het dal en eenmaal boven kon je op Angels Landing kijken, waarschijnlijk was hij wel zo'n 1.5 keer zo hoog. Dus alle ophef die over Angels Landing gemaakt wordt, zou minstens ook over deze wandeling gemaakt moeten worden! We waren boven samen met 2 Amerikanen die ons een aantal dingen vertelden. Zo blijkt dat, ondanks dat het zonnetje schijnt en er geen regen valt, het 30°F kouder is dan normaal!

 

 
De tocht naar beneden was dezelfde route als naar boven en onderweg kwamen we allemaal mensen tegen die naar boven liepen. Wij vonden het 's ochtends vroeg al zwaar, maar deze mensen liepen midden op de dag en dus pal in de warme zon! In totaal hebben we zo'n 5 uur gewandeld en daarna zijn we weer teruggegaan naar de camping. Daar hebben we besloten om de boel maar heel snel in te pakken en verder te gaan naar Page, in de hoop dat we een aantal dingen die voor latere dagen gepland stonden, al konden doen. De Narrows zijn immers toch gesloten en alle andere wandelingen hadden we al gedaan of waren onder constructie. De tocht naar Page duurde zo'n 3 uur en rond etenstijd hadden we een motel en ons buikje rond gegeten bij de Jack in the Box.
Eenmaal in het hotel hebben we ons eerst gedouched, aangezien we dat 2 dagen niet hadden kunnen doen en daarna zijn we de financieen gaan checken. Wat bleek: het autoverhuurbedrijf had extra geld afgeschreven, waar we geen toestemming voor hadden gegeven. Een upgrate schijnen we gewild te hebben: echt niet! Na een hoop gebel zijn we dezelfde avond nog in de auto gesprongen en naar Los Angeles gereden waar we de volgende ochtend, doodmoe, aankwamen om de auto om te wisselen. Voorbereid op een hoop gedoe, bleek dat het geen probleem was en dat het niet onze fout was, maar die van hen. Uiteindelijk hoefden we de auto niet om te wisselen en hebben we nu dus voor minder geld een duurdere auto. Jammer van de verloren dagen, want nu moet het hele programma omgegooid worden.

 

DONDERDAG 02 JUNE 2011

Om een uur of half 6 waren we wakker en zijn we meteen opgestaan om nog even te kunnen douchen voordat we vertrokken. De tent afbreken ging al een stukje sneller dan het opbouwen, dus we krijgen de slag een beetje te pakken. Vandaag stonden Snow Canyon, Kolob Canyon en Zion op het programma. Klinkt als heel veel, maar in vergelijking met de afgelopen dagen viel het met de mijlen reuze mee. For the record: we hebben er nu zo'n 700 mijl opzitten.
Papa merkt net even op dat hij 'bijna-50-handen' heeft en dat zijn aftakeling is begonnen. Gossie, misschien moet ie dan toch maar meer handcrème gebruiken!

Snow Canyon is een klein statepark met een aantal wandelingetjes en in plaats van één van die te volgen, raakten wij natuurlijk na 100 meter al van het pad af. Gelukkig waren er allemaal stenen heuvels, dus ben ik zo snel mogelijk naar boven gerend om te kijken naar het uitzicht. Ik heb inmiddels geleerd dat ik gewoon ergens neer moet ploffen en papa in de gaten moet houden, want die struint de rest van de omgeving af.
Na Snow Canyon viel ik in de auto in slaap, dus heb ik even een uurtje ingehaald. Kolob Canyon was de tweede stop voor die dag. Daar zijn we in 2008 ook geweest, misschien is het beter bekend onder de naam 'Hoodoo City'. Ook daar even toegekeken hoe papa zich in de meest onmogelijke posities wrong om zijn foto's zo mooi mogelijk te kunnen schieten.

 

In Zion staan we nu op Watchman-campground en hebben we de tent in record-tijd opgezet. Nu zitten we lekker in onze campingstoeltjes te genieten van het uitzicht. Morgen gaan we wandelen naar Observation Point, wat minstens zo zwaar schijnt te zijn als Angels Landing, dus ik houd m'n hart vast! De Narrows zijn gesloten, waar we allebei ontzettend van balen, vanwege de vele sneeuw die nu aan het smelten is. Hopen dat we vannacht een beetje beter kunnen slapen!

 

WOENSDAG 01 JUNE 2011

Vanochtend hebben we eerst nog maar weer eens even inkopen gedaan: er moest nog een pomp voor de luchtbedden komen. En zoals echte Amerikanen hebben we een elektrische aangeschaft, lekker makkelijk! Daarna zijn we doorgereden naar Lake Mead om daar vervolgens keihard omheen te crossen, richting de Valley of Fire (“één van papa's favorieten”). Daar aangekomen hebben we meteen de tent opgezet. Voor de eerste keer stond ie best goed! Het duurde alleen even voordat we alles helemaal klaar hadden en we het park in konden, dus daar moeten we nog op oefenen! ;-)

  
Na even lekker stokbrood met sardientjes te hebben gegeten, zijn we het park ingereden. Papa had een paar coordinaten opgezocht waar we naartoe moesten wandelen. Recht op de GPS afgaan is niet altijd de snelste route, zoals we dat ook in Kodachrome Park al geleerd hadden.. Flinke schaafwonden en blauwe plekken later, kwamen we op de plekken van bestemming waar papa zich uit kon leven met zijn camera.
's Avonds hebben we nog even gezellig yahtzee gespeeld en ik had natuurlijk weer een hoogste score van alle potjes! Maar toch met 2-1 verloren. (papa) We zijn op tijd naar bed gegaan, want veel meer kun je op zo'n statepark-camping toch niet doen. Lekker slapen zat er niet in: alhoewel papa niet snurkte, waaide de wind flink buiten de tent. Misschien wel net zo hard als in Monument Valley en de tent is nog aan één stuk. Conclusie: we hebben een windbestendige tent!

 

 
  

DINSDAG 31 MAY 2011

Wat een heerlijk ontbijtje hadden we vanochtend! Compleet met scrambled eggs, bacon, toast, yoghurtjes en zélfs ananas. Na het uitchecken, kregen we onze auto terug van de Valet-parking-meneer en konden we op weg. Papa had één of ander weggetje gevonden waarop we een goed zicht konden krijgen van het Hollywood-sign en dus zijn we, via Bell Air en Hollywood, daarheen gereden. Geweldig uitzicht over de stad kregen we er gratis bij! 

  

Omdat we ons ontbijt al om 6.00u hadden gehad en al zo vroeg weg konden uit het hotel, hadden we flink wat tijd over om een scenicroute naar Las Vegas te rijden. Onderweg zijn we langs Emboy Crater gereden (een caldera, heb ik toch nog iets van aardrijkskunde opgestoken!), over Route 66.

 


Pas laat in de middag kwamen we aan in Las Vegas, waar in de Wall Mart onze spullen klaarstonden en we ook nog even boodschapjes gedaan hebben. Inmiddels hadden we sinds de ochtend niks meer gegeten, dus een McDonalds-maaltijd ging er wel in! Ze hebben weer iets nieuws bedacht: 50 kipnuggets voor $10, echt weer over-the-top Amerikaans..
Na het eten hebben we, traditiegetrouw, het hotel in Boulder City uitgekozen om te overnachten. Dat was altijd een Best Western, maar ze hebben de naam nu veranderd in 'The Hooverdam Inn'. Leuk feitje: we hebben stomtoevallig precies dezelfde kamer als in 2008!

Inmiddels is de auto nu in volle bepakking en we zijn erachter gekomen dat de stoelen op de 2 achterste rijen naar voren geklapt kunnen worden, dus dat we extra ruimte hebben voor onze koffers en ander spul. En geloof het of niet, we hebben alle ruimte nodig!

Vanaf morgen gaan we kamperen en hebben dan dus geen internet tot onze beschikking, dus een verslag van de komende 5 dagen komt met een beetje vertraging.

 
                                                                                 



                                      

MAANDAG 30 MAY 2011

Het is nu, welgeteld, 5.05u en wij zijn al een paar uur klaarwakker. Een jetlag is toch weer een hele ervaring! Terwijl ik dit schrijf, liggend in een heerlijk Queensize-bed, heb ik uitzicht op de, op dit moment heel stille, airport van Los Angeles. Best leuk, al die bewegende lampjes van auto's, de luchttoren en alle bedrijven die hier hele nachten doorwerken. Papa staat op dit moment te douchen en ons ontbijt begint pas vanaf 6.00u, dus we zullen nog even moeten wachten op ons eten. Dat was eigenlijk net als gisteren in het vliegtuig: omdat iedereen erg moe was, hebben de lichten zo'n 8 van de 11.5 uur uitgestaan en kon ik mijn rampje af en toe open doen om te kijken waar we waren.

De eerste vlucht van Dusseldorf naar Londen was een goeie vlucht: mooie ruime stoelen, veel beenruimte en een heerlijk chocoladecookie om bij een kopje warme thee te nemen. Papa was trots aan het vertellen wat we buiten allemaal zagen, alhoewel dat ook op een mooi schermpje te volgen was. ;-) Op Londen ging het allemaal heel goed: we zaten op rij 7 in het vliegtuig, dus we konden snel doorlopen naar de volgende vlucht. Terminal 5, dus precies hetzelfde als toen we naar New York vlogen. Gelukkig konden we, zonder problemen, door de douane en hebben we even gewacht in de grote vertrekhal onder het genot van een bakje fruit en een grote fles water. Ons volgende, en laatste, vliegtuig voor de dag stond midden op het terrein, dus daar werden we met de bus naartoe gebracht. We werden nog even heel nat van de regen toen we naar het vliegtuig liepen, maar dat was snel weer opgedroogd. Ook deze vlucht was goed, alleen het vliegtuig was iets ouder en we kregen maar twee keer wat te eten, waardoor ik enorme honger had! Op Los Angeles Airport ging het ook allemaal goed snel: een hele leuke meneer bij de douane die vond dat ik een beetje 'spoiled' was, omdat papa me zomaar meenam naar Amerika, voor de 4e keer.. Wonder boven wonder kwamen al onze koffers zomaar op de band terecht en was het Alamo-busje precies op tijd. Eenmaal op het autoverhuurterrein, kregen we een GMC Yukon XL: de grootste auto die ik ooit heb gezien! Hij staat heel hoog op de poten en papa en ik zitten voorin bijna een meter uit elkaar, om maar niet te spreken van onze afstand tot de achterklep. Daarnet vroeg papa zelfs of we niet even terug moesten gaan om een kleinere auto te vragen: echt niet!

Met de grote bak, waarin rijden nog een hele klus is, omdat de pook aan het stuur zit, op naar het Hilton, waar we de auto hebben laten parkeren (wat een luxe..). De bedden sliepen ongetwijfeld heel lekker, maar voor ons was het meer om even fijn te liggen. Zodadelijk gaan we genieten van ons continental breakfast om daarna onze kampeerspullen op te halen en boodschappen te doen in Las Vegas.

      
 
                                                                                                      



                                      

Dag voor Dag

1. ma 30 mei aankomst-auto halen- hotel hilton + ontbijt
2. di 31 mei Las Vegas 270 mijl ± 5 uur (scenic langer) inkopen overnachten Boulder City
3. wo 01 juni Hoover dam, kamperen Echo bay, Lovell Wash (map), valley of fire(pdf)
4. do 02 juni via Snow Canyon,St.George boodschappen naar Zion (R)watchman campground zion
5. vr 03 juni (v) Narrows lopen kamperen (R)watchman campground zion
6. za 04 juni Observation point (R)watchman campground zion
7. zo 05 juni Zion naar Kanab via Bryce, skutumpahroad 2 x treasure trail motel 150 W. Center Street Kanab, UT 84741
8. ma 06 juni 8.30uur White Pocket Terry's Camera Trading Co. 19 W. Center St. Kanab, Utah 84741
9. di 07 juni via cottonwood canyon naar fruita campground
10. wo 08 juni Fruita, Hickman Arch, randy Ramsley, goblin valley to Green River (hotel + boodschappen,Reserv. Glacier basin rmnp)
11. do 09 juni (v) Gr. River offroad - 95 naar valley o/t gods kamp.
12. vr 10 juni (v) via balanced rock, colemine Canyon, Canyon de chelly(white house ruin trail) naar bisti badlands (kamperen)cracked eggs zonsondergang
13. za 11 juni (v) b badlands (stone wings) naar great sand dunes Colorado(medano pass primitive road)motel ( reserveren motel voor grand teton)
14. zo 12 juni door Colorado 's middags rocky mountain park kamperen glacier Basin
15. ma 13 juni rocky mountain park
16. di 14 juni (v) door nebraska south dakota ,Cedar Pass Campground
17. wo 15 juni Via devil's tower naar Grand Teton (motel internet reserv. KOA west yellowstone)
18. do 16 juni (v) grand teton, yellow stone UITSLAG EXAMEN
19. vr 17 juni (v) yellow stone
20. za 18 juni (v) yellow stone -glacier
21. zo 19 juni (v) glacier
22. ma 20 juni (v) glacier going to the sun road naar mount rainier
23. di 21 juni mount rainier wandeling later richting mount st. helens
24. wo 22 juni Mount st. helens later richting john day
25. do 23 juni john day , crater lake, toketee falls, Bandon beach zonsondergang
26. vr 24 juni Bandon naar Redwood N.P.
27. za 25 juni Redwood N.P.
28. zo 26 juni Redwood N.P. Naar San Fransisco
29. ma 27 juni San Fransisco naar Yosemite
30. di 28 juni Yosemite naar Lee Vinning zonsondergang bij mono lake
31. wo 29 juni(v) Big Pine (off road) Death Valley (kamperen)
32. do 30 juni Death Valley naar Las Vegas
33. vr 01 juli Las Vegas Shoppen Strip
34. za 02 juli (v) Las Vegas naar LA auto inleveren om 16.00 Vertrek om 21.20
35. zo 03 juli Terug

  Free counter and web stats